***********************************
زندگي از زيره سنگ چين ديوارهاي زندان بدي سرود مي خواند..
در چشم عروسك هاي مسخ
شب چراغ گرايشي تابنده است...
شهر من رقص كو چه هايش را باز مي يابد...
******************************
همين پيچ و خم هاي زندگيه كه ما رو ميسازه
به نظر من زندگي و ماجرا هاش مثل يه جاده ست.. بعضي ها كه جاده زندگيشون خيلي پر پيچ و خمه و پستي باندي و سختي و فشار زيادي رو تحمل ميكنند .مثل يه راننده ماهر ميشن كه ميتونن حتي با چشم بسته هم رانندگي كنن .و فرمون رو با نوك انگشت شون كنترل كنند .
اما هميشه خطر جاده . و مرگ در كمين شونه ...
اما بعضي ديگه كه مسير زندگيشون يكنواخت .و ثابته .اصلا راننده خوبي نميشن اما يه زندگي بي خطر رو تجربه ميكنند؟
واقعا كدوم مسير بهتره ؟
*************************************************************